abunə ol: Yazılar | Şərhlər | Еmail

“Xəyalpərəstlər” ( The Dreamers)“Мечтатели” (The Dreamers)

Şərh

Rejissor: Bernardo Bertoluççi

İl: 2003

Janr: dram

 

    Paris, 1968-ci ilin qırmızı mayı. Küçələrdə barrikadalar və etiraz edən gənclər gündən günə çoxalır. Hər şey universitet şəhərciklərindəki həyəcandan başladı. Öz davamını iğtişaşlarda və gecələr “Molotov kokteyllərində” tapdı, ümumi tətil və olduqca dərin ictimai – siyasi böhranının içərisindən keçdi. Və tarixdə ilk dəfə Fransa gəncliyinə həmrəylik əlaməti olaraq Kann festivalının bağlanması, hökumətin dəyişməsi və prezident Şarl de Qollun istefası ilə sona çatdı. Faktiki olaraq hər şey xalq kütləsinin qalibiyyəti ilə bitdi. Hər yerdə inqilabi əhval-ruhiyyə dolaşırdı. Qırmızı may özündə Fransanın bütün sol hərəkatlarını birləşdirdi: anarxistlər, maoçular, leninistlər, trotskistlər, marksistlər. Bütün bu sosial ədalət, ləyaqətli qardaşlıq, həqiqi azadlıq ideyaları öz haqları uğrunda mübarizə aparan tək bir qüvvətli insan kütləsi axınına  qovuşdu. Lakin “Xəyalpərəstlər”də bizə danışmaq istədikləri mitinq, piket, nümayişlər deyil, Paris həyəcanında iştirak edənlərin – sonradan soixante – huitards adlandıracağımız “68 oğlanları”nın daxili durumudur;

       Və beləliklə qarşımızda heç də kasıb olmayan yazıçının uşaqları – Teo və İzabel bacı – qardaşları və evlərində qonaq etdiyi amerikalı tələbə Metyu. Budur, bəxtdən valideynlərin də bir müddətlik getdiyi böyük mənzil romantika dövranına çevrilir: qıvrılan siqaret dumanları, sonsuz şərab şüşələri, pozğunluq hüdudlarında azad sevgi, mübarizə arzuları, özünəməxsus fəlsəfə, qəribə özündən əminlik və ən əsası film. Heç bitməyən film, bu üç qəhrəman üçün bütöv bir kinolent kimi davam edəcək bir film… Onların həyatı filmlərdən sitatlar və kadrlarla iç-içə girir, mənasını dəyişərək bu dövrün simvoluna çevrilir – əsl azadlıq romantikasına.

    Bu yaxşıdır, ancaq inqilab yalnız arzularla yaşanmır. Gerçəkdə həyata keçirmək gərəkdir. Və nəhayət bu epopeyanın ən sonunda həqiqi həyatın atmosferinə düşdüyümüz zaman, artıq qəhrəmanlara inanmağa başladığımızda, hətta onları sevib onların bir parçası olandan sonra filmin rejissor Bernardo Bertoluççi bizi seçim qarşısında qoyur. Bağlı qapılar arxasında cərəyan edənlərin hamısı küçələrdə fərqli əksini tapır. Bir tərəfdə xüsusiləşmiş sevginin azad romantikası, digər tərəfdə isə ümumi azadlıq üçün həqiqi sinfi mübarizə. Hər kəsin öz qərarı olacaq, amma parlaq və ilahiləşmiş arzulara əsaslanan ümumi bir mahiyyət olacaq. Kimilərdə bu yalnız nəvaziş və öpüşlərin olduğu bir xatirə kimi yaddaşında qalacaq, dolu kimi polis kordonlarına doğru yürüş edəcək kəslər üçün isə bu küçə daşları və alışqan maye ilə dolu şüşələrində maddiləşəcək. Heç kimi mühakimə etmək olmaz: nə birinciləri, nə də ikinciləri. Geriyə yalnız  dərindən nəfəs alıb, çiyinləri dik, sadəlövh planları anlıq xatırlayaraq əminliklə tərəflərin birinə doğru addımlayıb seçilmiş yoldan heç vaxt geri dönməmək qalır!

Tərcümə: Nigar Ərəbli

[Məqalə SOLFRONT.org üçün original məqalədən hazırlanmışdır]

 Filmi yüklə

 

 

 

 

2003, США, Италия
Жанр: драма
Режиссер: Бернардо Бертолуччи

Париж, красный май славного 1968 года. На улицах растут баррикады, а протестующей молодежи становится все больше и больше. Все началось с волнений в университетских городках. Нашло свое продолжение в беспорядках и ночи «коктейлей Молотова». Прошло через всеобщую забастовку и глубочайший социально-политический кризис. И закончилось первым в истории закрытием Каннского фестиваля в знак солидарности с молодежью Франции, к смене правительства и отставке президента Шарля де Голля. Фактически все закончилось победой народных масс. Революционные настроения витали повсюду. Красный май объединил в себе все левое движение Франции: анархисты, маоисты, ленинцы, троцкисты, марксисты. Все эти идеи социальной справедливости, достойного братства и истинной свободы слились в один сильнейший поток людских масс, борющихся за свои права. Но в «Мечтателях» нам хотят рассказать не о митингах, пикетах и демонстрациях. А о внутреннем состоянии участников парижских волнений. Тех, кого потом назовут soixante-huitards, «парни 68-го».

И вот перед нами дети далеко не бедного писателя – брат и сестра Тео и Изабель, приютившие у себя американского студента Мэтью. И вот огромная квартира, из которой так удачно на время выехали родители, превращается в романтичный круговорот, в котором закручивается дым сигарет, бесконечные бутылки с вином, свободная любовь на грани извращения, мечты о борьбе, некая своя философия, жуткая самоуверенность и, главное, кино. Кино, которое не кончается, которое идет для троих героев сплошной лентой кинопленки. Их жизнь переплетается с кадрами и цитатами из фильмов, искажаясь, становится символом этого времени – самой романтикой свободы!

Все бы ничего. Но революция живет не только мечтами. Необходима практика. И вот в самом конце эпопеи, когда мы уже окунулись в атмосферу этой настоящей жизни, когда уже поверили героям, когда уже даже полюбили их и сами стали их частью, режиссер фильма Бернардо Бертолуччи ставит нас перед ужасным выбором. Все то, что так красиво уживалось в закрытом помещении, на улицах существует раздельно. По одну сторону романтичная свобода обособленной любви, а по другую – настоящая классовая борьба за свою общую свободу. Решение будет у каждого свое. Но останется общая суть, базирующаяся на этих светлых и возвышенных мечтах. У кого-то они останутся в качестве лишь воспоминаний о поцелуях и нежности, у других – материализуются в булыжники и бутылки с зажигательной смесью, что градом отправятся на полицейские кордоны. И осуждать нельзя ни первых, ни вторых. Остается лишь вдохнуть полной грудью, расправить плечи, улыбнуться, вспомнив о своих наивных планах, и уверенно шагнуть в одну из сторон и уже никогда не сомневаться в правильности выбранного пути.

Оригинал статьи

Скачать фильм


Oxşar yazılar:

Baxış sayı:10796

Şərhlər

  1. Murad deyir:

    super filimdi baxmisham.